ابن علی امامی پناه

بسم الله الرحمن الرحیم
وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا  بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ
مپندارید آنها که کشته شده اند مرده اند بلکه زنده اند و در نزد پروردگارشان روزی می خورند با درود و سلام به امام زمان(عج) و نایب برحقش امام امت و تمام رزمندگان و تمام ملت شهیدپرور و تمام آنهایی که از دل و جان برای پیشرفت انقلاب زحمت می کشند و این خدمت کردن خداپسند باعث می شود که یک مشت محکمی باشد بر دهان زدانقلاب می خورد و من اینجانب حاج ابنعلی امامی پناه فرزند کربلایی هادی شکر خدا را بجا می آورم که دل جانم پیشرفت جمهوری اسلامی است و این دوستی باعث خدادوستی و پیغمبر و امام زمان و رهبر کبیر انقلاب می باشد. چونکه در وصیت نامه اول که در تعاونی داده ام چند تذکر بود که ننوشتم و اینک اول شکر می نمایم خدا را که توفیق بمن داد که در چهار مرتبه جبهه رفتم و این مایه افتخار هر کس می باشد. جبهه شهدا و خیبر و مهران و این مرتبه که امیدوارم بحق آن خدایی که به حضرت موسی و حضرت ابراهیم که این قدر لطف فرموده اند این مرتبه بخاطر خون بناحق ریخته حسین بن علی(ع) این جنگ به نفع اسلام خاتمه یابد و ارتش از خدا بیخبر عراق از بین برود انشاالله که قلب امام زمان و امام امت و تمام پدر و مادر شهدا خوشحال شود انشاالله و دوم اینکه خدا را شکر می کنم که اولاد خوب را به من مرحمت فرموده است و راضی بودن از هر جهت و بیشتر کارهای بچه هایم دل مرا خوشحال کردن و جبهه تشریف برده اند که فردای قیامت پیش حسین(ع) سرافرازند و دخترهایم اگر که خودشان نمی توانند جبهه بروند باز وقتی که شوهرهایشان می روند جبهه خوشحال می شوند این باز یک نعمت است بمن داده بالاتر این است که ابوالقاسم در راه خدا شهید شد و امیدوارم فردای قیامت از من راضی باشد که بیشتر در جبهه نرفتم و معذرت می خواهم و من از مادر بچه هایم واقعا شرمنده ام که با مریض بودن ایشان من او را رها کردم و جبهه رفتم و باید مرا ببخشید و من از خداوند متعال می خواهم که از این سوالها که به می دهد بیشتر به مادر بچه هایم بدهد که در زندگانی که انجام داد خداپسند بود و در خاتمه از تمام ملت ایران می خواهم که امام بزرگ است نگذارند و در کوشش انقلاب کوشا باشید.

بيستم ‌‌مرداد 1308، در روستاي ‌جمالي از توابع‌ شهرستان ‌سيرجان زاده شد. پدرش‌ هادي (فوت‌1354) كارگر بود و مادرش نبات (فوت 1357) نام داشت. تا پايه1 اكابر تحصيل كرد. سال1330، ازدواج نمود و صاحب شش پسر و چهار دختر شد. بنا بود، به عنوان بسيجي ‌در جبهه حضور يافت. بيست‌و پنجم دي 1365، در شلمچه براثر جراحات جنگي پيكرش متلاشي شد و به شهادت رسيد. مزار وي در گلزار شهداي سيرجان واقع است. فرزندش ابوالقاسم نيز شهيد شد.