براتعلی شمس الدینی

بسم الله الرحمن الرحیم
وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ
گمان مبرید کسانی که در راه خدا کشته شده اند مرده اند بلکه زنده اند نزد پروردگارشان روزی می خورند.
ستایش خدایی که جانم در دست اوست همه هستی من در دست اوست اما من کوچکتر از آنم که بتوانم وصیت خود به امت شهیدپرور ایران بنویسم اما بگویم که امت ایران امام خود را تنها نگذارید و مانند مردم کوفه نباشید که حسین بن علی(ع) را تنها گذاشتند اما وصیتم به تو ای پدر در مرگ من سوگواری ننمایید و همیشه وقت نماز بپا دارید و هرگز از یاد خدا غافل نباشید و دوباره می گویم که امام تنها نماند زیرا پیام خون شهیدان همگی این است که همه پیرو خط امام باشند.
و اما تو ای مادرم جمیله تو نیز مانند زینب باش و همیشه گفتار و کردار و عملت مانند زینب باشد و هر وقت که به یاد من افتادید بگویید انا لله و انا الیه راجعون.
و پدر و مادرم من شرمنده آن دستهای پینه بسته شما هستم که مرا پرورش دادید و یک فرزند خود را در راه خداوند هدیه نمودید.
اما وصیتم به تو ای برادر بزرگوارم نجاتعلی این است که با پدر و مادر مهربان باش و همیشه از امر آنها اطاعت کن چونکه بنده نتوانستم آنجور که شایسته بود ازآنها اطاعت کنم و بالاخره از آنها می خواهم که مرا ببخشند زیرا که رضایت پدر و مادر رضایت خداست اگر که پدر و مادر راضی باشند خدا هم راضی است و به تو وصیت می کنم که با خواهران و برادرانم مهربانی کن و هیچوقت آنها را اذیت نکن.
اما ای خواهرانم از شما می خواهم که شما نیز مانند زینب باشید و اگر از من ناراحتی دیده اید شما را به خدا قسم می دهم که مرا ببخشید تا خدا نیز مرا ببخشد و اگر خدا توفیق داد و من شهید شدم مرا کنار قبر تیمور یا باب گلوئیه دفن نمایید. اما من لیاقت شهید شدن را ندارم و اما این را بگویم که تنها چیزی که میتواند گلوی تشنه هر انسان آزاده ای را سیراب کند شهادت است.
در پایان از همه اقوام و قوم و خویشان طلب عفو می نمایم و از آنها عاجزانه می خواهم که مرا به بزرگواری خودتان ببخشید و برای پسرعموی عزیزم چراغعلی تو نیز اگر ناراحتی از من دیده ای مرا ببخش زیرا من چون یادم نیست شاید از من ناراحتی دیده باشی. والسلام علیک.

پنجم فروردين 1347، در روستاي دهكهان از توابع شهرستان جيرفت متولد شد. پدرش كوهزاد و مادرش رقيه(فوت 1357) نام ‌داشت. تا پايان ‌مقطع متوسطه درس خواند معلم بود، به عنوان بسيجي در جبهه حضور يافت. پانزدهم اسفند 1365، در شلمچه بر اثر اصابت تركش‌ به صورت و سينه، شهيد شد. مزار وي در گلزار شهدای روستای باب‌گلوئيه تابعه شهرستان رابر واقع است.