حسن محمدرضایی

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحیمْ

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُم بُنيَانٌ مَّرْصُوصٌ

درود بر محمد (ص)و آئين نجات بخش محمد ،سلام بر على (ع)و شيعيان راستين على و شلام بر خمينى و ياران خمينى. بار پروردگارا اگر بعد از چند روز كوتاه زندگى دنيايى بميرم و از گنهكاران باشم به كه پناه ببرم ؟ بار الها امام بزرگوارمان حضرت على (ع) با آهمه تقوى و پرهيز كارى شبها در نماز شب از خوف تو گريه مى كرد  و از تو امرزش مى طلبيد پس ما بايد چه كنيم ؟و…

پس اى خداى بزرگ تو رابه خوبان وپاكان درگاهت قسمت مى دهيم كه تا ما را نيامرزيدى از دنيا مبر اى خدى مهربان تو را شكر مى گويم كه براى چندمين مرتبه سعات جنگيدن در راهت را به من عطا كردى. اى خداى عزوجل تو نيك مى دانى كه تنها براى تو و يارى دين تو قدم در اين راه گذاشته ام پس اى مهربان ترين مهربانان تو را به مقربان درگاهت ودماء شهداء فوز عظيم شهادت را نصيب من بگردان كه هميشه از مردن در بستر و لحاف ترس داشتم.

الآن كه اين وصيت نامه را مى نويسم د رجايى هستم كه محل نزول عملى آيه هاى قرآن و حضور حضرت مهدى (عج) و بهترين و پاكترين انسانها حضور دارند ، اى كسانى كه تا كنون چنين سعادتى نيافته ايد با الماس از خدا بخواهيد كه قسمت شما هم بشود و بياييد و ببينيد چيزى را كه هرگز نديده ايد ،اگر بخواهم آنچه را كه در درون دارم به روى كا غذ بياورم ساعتها وقت لازم است و يك وصيتنامه جاى آنرا ندارد ،از جبهه ،از نعمتهاى جنگ از امدادهاى الهى از آنچه دركشورمان و در جهان اسلامى مى گذرد ،از اينكه در همين روزها به خاطر مرگ يك انسان كثيف بنام  خالد  چهل روز عزاى عمومى اعلام مى شود ولى به خاطر قتل عام بيش از 25 سال مردم فلسطين و لبنان حتى يك مجلى ترحيم گرفته نمى شود و هزاران هزار مسئله ديگر ،اين دردها را كه جواب مى گويد.

و در پايان خدمت مادر و پدر عزيزم سلام عرض مى كنم و اميد وارم كه مرا ببخشيد و مبادا براى شهادت من بگرييد با لباس سياه به تن كنيد كه روحم را آزرده مى كنيد زيرا بايد بدانيد كه رسيدن انسان به تنها آرزويش  سرور و شادمانى دارد نه گريه و زارى. و تو صيه من به همه شما و ديگران اين است كه قوى الهى را سرلوحه كارهاى خود قرار دهيد و نيات خود را براى خداوند خالص كنيد و خدا را شكر كنيدكه در چنين زمانى قرار داريد كه راه نجات شمادر اين است و براى سلامتى منجى زمانمان  دعا را فراموش نكنيد كه اگر خدا را يارى كنيد ،خدا شما را يارى مى كند.

إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ

زندگینامه شهید معظم :حسن محمد رضایی

یکم اردیبهشت 1340 در شهرستان رفسنجان متولد شد. پدرش علی کشاورز بود و مادرش ربابه نام داشت. تا پایان مقطع کاردانی در رشته عربی و دینی درس خواند. پاسدار بود. ششم تیر 1361 در کوشک بر اثر اصابت چاشنی مین به سینه و دست ها شهید شد. مزار وی در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.