حسين مهدوي شاهم آبادي

دلداده حریم عشق: شهید حسین مهدوی

فصل رویش: 1344

لحظه وصال: 1364/4/22

محل عروج: شرهانی

آشیانه خاکی: حسین آباد

داستان شهادت و آنچه تداعی می کند بقدری احساسی و بقدری هیجان آمیز و عاشقانه است که روح را به آتش می کشد و منطق را فلج می کند و قدرت ناطقه را ضعیف و اندیشیدن را دشوار. چه شهادت آمیزه ای است از یک گذران و از یک حکمت عمیق و نپیچیده و این دو را با هم نمی توان بیان کرد و در نتیجه سخن را ادا نمود.   (دکتر شریعتی)

روستای تقی آباد درسال 1344 بار دیگر شاهد شکفته شدن گلی خشبو ا ز گلزار معطر شهدا شد. نام زیبایش را حسین گذاشتند تا چون مولایش اباعبدالله در راه خدا عاشقانه جان دهد. تحصیلات خود را بعد از ابتدایی نیمه تمام رها کرد و به یاری خانواده اش شتافت. در دوران جوانی فعالیت های زیادی در زمینه مبارزه با رژیم شاه انجام داد و در سن 20 سالگی به خدمت مقدس سربازی فرا خوانده شد. وی جوانی آرام و سر به زیر بود و راهنما و ارشاد دهنده خانواده خویش در مسائل شرعی بود. حسین به ائمه اطهار علاقه زیادی داشت و والدین خویش را بسیار اکرام می کرد. حدوداً 4 ماه خدمت کرد که یک ماه در تهران و سه ماه در کر مان بود و هر روز را به امید گذاشتن سر روی دامن آقایش اباعبدالله به شب می رساند. و انتظار سرانجام در 22 تیرماه سال 1364 به پایان رسید و حسین عاشقانه به چشمان زیبای سرورش نگاه می کرد و لبخند زد.

نامش جاودانه باد و یاری سرلوحه تمام قلوب عاشقان.