رضا احمدی

فرازی از وصیت‌نامه شهید:

به نام خداوند بخشنده مهربان و با سلام بر مهدی موعود
این دنیا که خداوند برای انسان قرار داده است، یک آزمایشگاه می‌باشد و من به‌عنوان یک فرد مسلمان و با ایمان خود را مؤظف به مسائل دینی و اسلامی می‌دانم و به تمام احکام اسلام از جمله نماز و روزه و زکوة معتقد هستم. از همه مهم‌تر معتقد به معاد و روز رستاخیز هستم و باور دارم که بالآخره بعد از آن که انسان مُرد، روزی توسط خداوند زنده می‌شود.

… از مادرم می‌خواهم که در عزای من شیرینی بدهد و اصلاً برای من گریه نکند زیرا من به‌عنوان هدیه‌ای از طرف خدا بودم و یک بنده‌ی حقیر بودم که خدا خودش مرا آفرید و بالآخره هم به لطف الله به‌سوی خدا رفتم.
از پدرم می‌خواهم که اصلاً برای من گریه نکند زیرا خودش می‌داند کسی که در راه خدا کشته شد، مُرده نیست و زنده است.
پدر عزیزم! اگر خواستی گریه کنی، باید برای علی‌اکبر امام حسین گریه کنی.
در مراسم من اضافی خرج نکنید و به اندازه خرج کنید که اجر شما با سیدالشهدا باشد .
والسلام

رضا، اول فروردین‌ماه سال 1348 در روستای خنداب از توابع استان مرکزی متولد شد، پدرش غلام‌رضا و مادرش طاهره نام داشت. او تا مقطع راهنمایی درس خواند و پس از مدتی به عنوان پاسداروظیفه راهی جبهه شد.
این پاسدار و سرباز وظیفه‌شناس در تاریخ بیست‌وششم تیرماه سال 1367 در اهواز بر اثر صدمات ناشی از اصابت ترکش شهید شد.