رضا باقری

بسم الله الرحمن الرحیم

«وَ لاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاء عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ»

گمان می برید کسانی که در راه خدا کشته می شوند مرده اند بلکه زنده اند و نزد خدای خود روزی می خورند. این گفته صریح قرآن است در مورد کسانی که در راه خدا کشته می شوند پس اگر کسی که این آیه را مد نظر خود داشته باشد هیچ غمی از مرگ در راه خدا ندارد. پس ای خداوند مهربان من بسوی تو می آیم که مرا بپذیری و از گناهان من در گذری ای خدای بزرگ من فرمان تو را لبیک گفته و به یاری دین تو شتافتم و آرزو دارم مانند یاران حسین (ع) در رکاب حسین زمان و دیدار تو بشتابم پیام من به شما مردم این است که امام را تنها نگذاشته و جبهه و پشت جبهه را خالی نگذارید و تا آزادی قدس عزیز از پای ننشیند و گوش به توطئه های منافقان ندهید و پوزه آنها را به خاک بمالید و کمبودها و نارساییها ننالید و تمام فکر شما به جنگ و سرنوشت این مملکت باشد.

که امام می فرماید: جنگ جنگ است و عزت و شرف ما در گرو همین جنگ است .

و در آخر به شما خانواده وصیت من این است که : هیچگونه ناراحتی از شهادت من نداشته باشی و توای مادر زینب وار مرگ مرا تحمل کن و خواهرانم اینچنین که در روز قیامت نزد فاطمه زهرا(س) روسفید باشید و توای پدر می دانم که آرزوهایی دارید ولی چه کنم که دین خدا در خطر است و با جنگیدن کشت و کشته شد که در هر صورت پیروزی است و خطاب به برادران و خواهران عزیز: شما باید درس خوانده و برای آینده این مملکت مفید باشید و هیچگونه ناراحتی از مرگ من نداشته باشید زیرا که انسان آخر باید بمیرد پس کو در راه خدا ببرد. و در آخر از تمام دوستان واقوام و آشنایان می خواهم که از حقی که به گردن من دارند بگذرند و مراببخشند و اگر حرف بدی از من شنیده اند مرا ببخشند و در آخر امام را دعا کنید و او را تنها نگذارید. والسلام 1363/12/17

هفدهم شهريور 1347، در روستاي چاروك خنامان از توابع ‌شهرستان رفسنجان ‌به دنيا آمد. پدرش محمود، كشاورز بود و مادرش فاطمه ‌نام داشت. تا سوم‌ متوسطه درس خواند، به عنوان بسيجي درجبهه حضور يافت. بيست و يكم بهمن 1364، در اروندرود بر اثر اصابت تركش به سر، شهيد شد. مزار وي در زادگاهش واقع است.