عظیم خواجویی قرایی

لا اله الا الله، محمد رسول الله، علی ولی الله
اشهد ان علیا ولی الله
بسم رب الشهدا و الصدیقین
وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ لِلَّهِ
حال که خدا چنین مقرر کرده که فتنه و فساد و ظلم به دست بندگان صالحش برچیده شود اینک بر ماست که سلاح برداریم و فرمان خدا را اجابت کنیم. هیچ ملتی و قومی نیامده مگر اینکه خداوند آنها را با جنگ های متعددی امتحان کرده است اینک که ما در موقعیت زندگی این عصر واقع شده ایم باید همچون قومهای گذشته با جنگ دست و پنجه نرم کنیم تا درستی و راستی ایمان و عشق به خدا را به نمایش بگذاریم شما ای مردم از تاریخ گذشتگان درس و پند بگیرید و راه آنان را برگزینید که به فرمان خدا لبیک گفتن و با جان و مال در راه او به جهاد برخاستند و افتخار بر پدران و مادرانی که فرزندانی تربیت کرده که آنها به این امر جواب مثبت داده اند و شما ای پدر و مادرم چنانکه سعادت شهادت نصیب من شده است صبر و استقامت کنید که پیش خدا سرافرازید و چون سختیها و زحمات فراوانی کشیده اید که من را بزرگ کرده اید مطمئن باشید چنانکه پس از این هم صبر کنید خداوند پاداش آن را به شما خواهد داد چنانکه قرآن می فرماید (ان الله مع الصابرین) و صبر شماست ای پدر و مادر من که مشت محکمی است بر دهان منافقین پس با صبر خود این ضربه ها را بر منافقین بزنید.
و شما ای پدر و مادر من در مرگم لباس سیاه نپوشید اشک ناراحتی و غم نریزید بلکه لباس سپید بپوشید و اشک شوق بریزید چون من تنها امانتی بودم در دست شما حال مشیت خدا چنین بود که این امانت را از شما بگیرد.
به برادرانم بگویید در مرگ من لباس سیاه نپوشند و ناراحت نباشند بلکه اسلحه به زمین افتاده من را بر دارند و راه من را ادامه دهند.
ای خواهرانم فاطمه زهرا و زینب کبری را الگوی خود قرار دهید و همچون آنها باشید مثل فاطمه زهرا باشید چون آن بریده شده از دنیا بود و همچون زینب باشید چون در مرگ برادرش خم به ابرو نیاورد و صبر کرد همچون فولاد در مقابل دشمنان اسلام .
در پایان سخنانم از شما می خواهم اگر در حق شما بدی کردم و شما را آزار و اذیت کردم مخصوصا پدر و مادر من شما که من را به سختی بزرگ کرده اید من را ببخشید و بدیهای من را به حساب خود من بگذارید نه به حساب خدای من و دعا برای امام و رزمندگان هیچ وقت از یادتان نرود در ضمن من از شما تقاضا می کنم که شب جمعه(پنجشنبه) مرا به خاک بسپارید. والسلام علی من التبع الهدی
حسین حسین شعار ماست. شهادت افتخار ماست.

چهارم فروردین 1348، در روستاي كوه‌پنج از توابع شهرستان بردسیر چشم به جهان گشود. پدرش ببراز، کشاورز بود و مادرش طومار نام ‌داشت. دانش‌آموز سال سوم ‌متوسطه بود، به عنوان بسیجی در جبهه‌ حضور یافت. بیست‌ویکم بهمن 1364، در اروندرود بر اثر اصابت ترکش خمپاره به شهادت رسید. مزار وی در گلزار شهدای شهرستان سیرجان واقع است.