علی اصغر رحیمی

بسم الله الرحمن الرحیم
تنها وصیتم به تمام مادران و پدران امروز و آینده این است خود حسین وار و زینب گونه باشند و فرزندانشان را نیز چنین تربیت کنند و امام این رهبر، پیرجماران و قلب تپنده امت، امید مستضعفان را تنها نگذارند که وجود این نعمت از برکات الهی است و من اگر هزار بار قطعه قطعه شوم و دوباره زنده شوم .
ای امام، ای قهرمان، ای یاور مستضعفین، ای حجت و ای بیدار کننده امت و ای ناجی و ای بیدار و ای نایب برحق امام مهدی و ای سید دست از تو بر نخواهم داشت و تا آخرین قطره خونم و آخرین نفسم و آخرین صدایی که از حلقومم بیرون می آید براه اسلام و براه امام خواهم بود.
خدایا تو را به قطره قطره خون شهدای اسلام از صدر اسلام تا کربلای حسین و از کربلای حسین تا کربلای ایران سوگندت می دهم که امام ما را، رهبر ما را تا انقلاب مهدی نگهدار و انقلاب ما را به انقلاب حضرت حجت متصل بگردان.
وصیت دیگرم این است که اگر خدا راه سعادت را باز کرد و توفیق شهادت نصیب گردید و جسدم مفقود شد و به زادگاهم نیامد به هیچ عنوان به دنبال جسدم نیایید و هرگز این فکر را نکنید که راضی نیستم شما دنبال پیدا کردن جنازه ام باشید، فقط دنبال امام و اسلام باشید که رضای خدا در آن باشد و یاد خدا و ذکر خدا را فراموش نکنید که الا به ذکر الله تطمئن القلوب.

چهارم آبان 1316، در روستاي رتك از توابع شهرستان‌ کوهبنان به دنيا آمد. پدرش‌ غلامحسين (فوت 1326) و مادرش فاطمه نام‌ ‌داشت. تا پايان ‌مقطع ابتدايي درس ‌خواند. سال 1342، ازدواج كرد و صاحب چهار پسر و يك‌ دختر شد. كارگر بود، به‌ عنوان بسيجي در جبهه حضور يافت. بيست‌ودوم فروردين 1362، در موسيان بر اثر جراحات‌ جنگي به شهادت رسيد. پيكر وي مدت‌ها در منطقه برجا ماند و پس از تفحص سال 1374، در گلزار شهداي زادگاهش به خاك سپـرده شد. فرزندش غلامحسين نيز به شهادت رسيده است.