غلامرضا پاک اندام راوری

بنام خداوند بخشنده مهربان

وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ مپندارید کسانی که در راه خدا کشته اند، مرده اند بلکه زنده اند و نزد خدایشان روزی می خورند.
ایمان دارم این وصیتنامه را می نویسم هیچ دلبستگی به دنیا ندارم و فقط به امید خدا و برای خدا به جبهه رفتم. برای سربلندی اسلام و مسلمین و برای پیروزی امت مسلمان به رهبری زعیم عالیقدر حضرت امام خمینی. خداوند انشاالله اعمال ما را قبول کند و این جان ناقابل ما که از خود اوست قبول کند. بازگشت همه بسوی خداست و چه بهتر آن موقعی که انسان آن جان را در موقعی بدهد که ارزش آن جان برای اسلام باشد و ما با این جان ناقابل بسوی جبهه های جنگ می رویم آن جایی که هر لحظه امکان دارد لطف خدا شامل جان ما شود. اینجانب از خداوند متعال خواهانم که رهبر انقلاب ما را تا ظهور حضرت مهدی (ع) نگه دارد و ظهور امام زمان را (ع) را هر چه زودتر نزدیک گرداند و امت ستمدیده و مسلمان ایران و سایر مسلمین جهان را زودتر از شر ستمگران نجات دهد و از امت شهید پرور می خواهم که وحدت را حفظ کنند که بقول امام رمز پیروزی ماست. برای مسلمین آرزوی سعادت و خوشبختی می کنم و اگر احیانا ناراحتی برای کسی ایجاد کرده ام مرا عفو نماید والسلام

بيست‌و‌پنجم آذر1343، در شهرستان راور از توابع ‌شهرستان كرمان زاده شد. پدرش محمدعلي قالیباف بود و مادرش فاطمه نام داشت. تا پايان مقطع متوسطه درس خواند. به عنوان پاسدار وظیفه در جبهه حضور يافت. دوم‌آبان 1362، در مريوان توسط نیروهای عراقی بر اثر اصابت تركش به شهادت رسيد. مزار وي در گلزار شهداي زادگاهش واقع است.