محمود باقري موسی آباد

بسم الله الرحمن الرحیم
“الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ” براستی کسانی که در راه خدا جهاد می کنند و هجرت می کنند و با مال و جانهایشان درجه ای بس عظیم نزد خداوند دارند و از رستگاران هستند.
سلام به مادر عزیز و مهربانم و با سلام به رهبر کبیر انقلاب اسلامی ایران. ای مادر آفرین بر تو باد که بارور کردن چنین درختی که نتیجه او بسیار لذیذ و خوب است و آفرین بر تو باد که فرزند خود را در راه اسلام و حقیقت بزرگ کردی و مرا از روی اخلاص نیت به جبهه فرستادی و دین خود را ادا نمودی. اگر جان من لایق در راه اسلام باشد چه از این بهتر و چه از این سرافرازی که من هم قدم کوچکی در راه اسلام عزیز برداشته باشم. اگر من در جبهه به درجه رفیع شهادت نائل آمدم هیچگونه ناراحتی در خود راه مده و وقتی که خبر شهادت من را به تو می دهند خیال کن که شب جشن دامادی من است و زینب‌وار صبر از خود نشان ده. ای برادران و خواهران حزب اللهی از شما می خواهم که با مال و جان خود در راه اسلام جهاد کنید و هرگز اجازه ندهید که به خواهران و برادران جنگ زده ناراحتی برسد چه از نظر مالی و چه از نظر جانی و آنچنان پشت جبهه را نگه دارید و مشت محکمی بر دهان ضد انقلابیون بکوبید که در تاریخ ثبت نشده است. براستی که از این انقلاب دفاع کنیم. اما در مورد خداحافظی کردن برای شما صحبت کنم که من شب شنبه 60/8/8 ساعت 7/5 شب به من گفتند که می توانی بروی من هم داوطلب اسم خود را نوشتم و صبح شنبه ساعت 5 صبح به پادگان حنیف نژاد رفتم بالاخره عصر شنبه ساعت 4 ربع کم مرخصی دادند تا ساعت 5/5 الی 6 که نمی شد که یا ساعت و دو ساعت من بیایم رفسنجان و برگردم اما از قول من سلام فراوان برادرم علی و مهدی باقری با خانواده های محترم برسانید و به خانواده های عباس عسکری با خانواده زینل سلیمانی و اکبر ذوالفقاری با خانواده برسانید از قول من سلام فراوان به دایی و عمه خود برسانید. از قول من سلام فراوان به همسایگان علی قاسمی، صفا، غلامرضا حیدی، اکبر رجبی و نصیری برسانید. مادرجان باید خیلی ببخشید که بدخط نوشتم چون وقت نبوده. والسلام. به امید پیروزی نهایی رزمندگان اسلام و سلامتی امام. ارادتمند شما محمود باقری

چهارم ارديبهشت 1338، در شهرستان رفسنجان زاده شد. پدرش‌حسين، مغازه‌دار بود و مادرش صغري نام ‌داشت. تا پايان مقطع‌ متوسطه در رشته تجربي درس خواند و ديپلم گرفت. پاسدار بود، نهم آذر 1360، در بستان بر اثر اصابت تركش به سر و پا، شهيد شد. مزار وي در گلزار شهداي زادگاهش واقع است.