مسعود دلاوری پورپاریزی

بسمه تعالی
خدا را شکر و سپاس می گزارم از اینکه مرا جزو بندگان خوب خود قرار داد و نعمت بزرگ و گران مایه ای به من عطا کرد و همچنین سلام خود را به محضر آن بزرگوار عالیقدر می رسانم . با سلام و درود فراوان بر آقایمان حضرت مهدی(عج) و نائب برحقش امام امت و امید امام و تمامی شهدای صدر اسلام تاکنون. از اینکه توانسته ام این آزمایش بزرگ را به نحوی پشت سر بگذارم و در آن امتحان قبول شده ام بسیار خوشحالم امیدوارم که با رفتن من از بین شما هیچ گونه زحمتی بر زحمات شما و هیچگونه ناراحتی به وجود مبارک شما ننشسته باشد و جز برکت و خیر چیز دیگری ندیده باشید همانطور که می دانید همه باید از این دنیای فانی برویم چه بهتر است که این رفتن ما توام با عزت و عظمت باشد. از خداوند تبارک و تعالی می خواهم که به تمامی بستگانم صبری زینب وار عطا فرماید. از آنها تقاضا دارم که همانطور که حضرت زینب داغ 72 تن از سرداران اسلام را تحمل کرد شما نیز در شهادت من هیچگونه کسالت یا خدای ناکرده گریه و زاری بکنید که قلب دشمنان ما شاد شده و روح ما پژمرده می شود و از تمامی کسانی که این وصیت نامه را می خوانند تقاضا دارم که راه ما ادامه دهند و نگذارند اسلحه ما بر زمین بماند و خون به زمین ریخته ما پایمال شود. هر کس که امام ما را قبول ندارد بر سر قبر من نیاید و اگر بیاید به خدا شکایت می کنم در ضمن به پدر و مادر بزرگوارم تبریک می گویم که چنین فرزندی در اختیار جامعه قرار داده اند. هر چه می توانید برایم نماز و روزه بگیرید زیرا من یک ماه رمضان موفق نشدم و مقداری نماز قضا دارم. حدود 250 تومان به مهدی پاکیش فرزند غلامرضا از بابت دفعه قبل که به جبهه رفتم از او گرفتم پس شما محبت کنید و دین مرا ادا نمایید.
به شما خواهران و برادران خود توصیه ام اینست که در حفظ حجاب خود کوشا باشید و نماز را جدی بگیرید.

نهم ‌‌فروردين 1350، در شهر ‌پاريز از توابع ‌شهرستان سيرجان چشم به جهان گشود. پدرش حسن، كارمند معدن مس سرچشمه بود و مادرش فاطمه نام داشت. دانش‌آموز سال دوم متوسطه بود، به عنوان بسيجي در جبهه حضور يافت. بيست‌ودوم دي 1365، در شلمچه براثر اصابت تركش به پهلو، شهيد شد. مزار وي در گلزار شهداي زادگاهش واقع است.