یدالله آبیار

وصیت نامه شهید آبیارشهید در آخرین مرخصی که آمده بود تمام اقوام خود را جمع کرد و به آن ها گفت : که این آخرین دیدار من است با شما . امیدوارم که شما همه با هم متحد باشید و هیچ گونه ناراحتی و کدورتی از یکدیگر نداشته باشید همیشه از امام خمینی (ره) حمایت و پیروی کنید وامام را تنها نگذارید و راهش را دامه دهید و هنگامی که می خواست برود کارت شهادت خود را از جیبش بیرون آورد و به اقوام نشان داد و گفت : دیگر من به بین شما برنمی گردم و حمله نیز شروع شده است در دهلران و من باید به دیگران بپیوندم و به پدرش وصیت کرد که از فرزندانش خوب نگهداری نماید و امکانات رفاهی و تدریس آنها را فراهم نماید تا وقتی که بزرگ شدند سربار  دیگران نباشند و در تاریخ 67/1/17 به جبهه برگشت و روز به روز در تاریخ 67/1/21 به شهادت رسید.

بيستم اسفند 1346 ، در روستاي اسماعيل آباد از توابع شهرستان بم به دنيا آمد. پدرش اسدالله، كارگر بود و مادرش زربانو نام داشت. تا چهارم ابتدايي درس خواند. سال 1363 ازدواج كرد و صاحب دو دختر شد. به عنوان سرباز ارتش در جبهه حضور يافت. بيست و یکم تير 1367 ، در موسيان توسط نيروهاي عراقي بر اثر اصابت تركش خمپاره به شهادت رسيد. مزار وي در گلزار شهداي زادگاهش واقع است.