عیسی رضایی

سي‌ام خرداد 1318، در روستاي باب دراز ساردوئيه از توابع‌ شهرستان‌ جيرفت چشم به‌ جهان گشود. پدرش مختار (فوت1330) ‌و مادرش حوا نام داشت. تا پايان مقطع‌ تكميلي در نهضت‌ سوادآموزي درس‌ خواند. سال 1343، ازدواج كرد و صاحب شش پسر و يك دختر شد. تاجر چوب بود، چهارم اسفند 1364، در سراوان زاهدان هنگام درگيري با اشرار براثر آتش‌سوزي به شهادت رسيد. پيكر وي در بهشت زهراي جيرفت به خاك سپرده شد.

وی در یک خانواده مستضعف ومتدین متولد شد و درشش سالگی ازنعمت پدر محروم شد وی فرزند چهارم خانواده بود و سرپرستی او و سه خواهر و سه برادر دیگرش بر عهده مادرش بود تا اینکه درسن دوازده سالگی به کمک برادران و مادر خود به کشاورزی مشغول شد و از این طریق امرار معاش خود و خانواده را تامین می کردند در کنار کار به کلاس اکابر هم می رفتند تا کلاس سوم اکابر سواد داشت در سن 27 سالگی ازدواج کرد که حاصل آن یک فرزند دختر وشش پسر بود پس از ازدواج درکنار کشاورزی به تجارت چوب صنوبر پرداخت که این باعث شده بود که بیشتر اوقات از خانه دور باشد و نیز از این راه باعث اشتغال بکار حداقل 15 نفر در طول مدت کار بود.
ایشان درطول زندگی بسیار به مسائل مذهبی پایبند و از این نظر زبانزد خاص و عام بود از مهمترین خصوصیات ایشان مردم داری بود که ایشان نسبت به همه افراد احترام خاصی قائل بود و بامردم می جوشید به صله رحم اهمیت خاصی می داد همیشه به آشنایان و نزدیکان سر می زد و هیچگاه نماز و روزه و قرآن را ترک نمی کرد حتی در مسافرت با اینکه سواد زیادی برای خواندن و نوشتن نداشت همیشه از دیگران می خواست که برای ایشان مسائل مذهبی را بخوانند تا شناخت کافی نسبت به همه مسائل دینی و مذهبی داشته باشد همیشه در امور خیریه پیش قدم بود و به نیازمندان و فقیران کمک می کرد ایشان عضو شورای ده بود و درحل اختلاف بین افراد بسیار مفید بود دارای حسن خلق و کاملا به دور از تکبر و ریا بود در طول زندگی ایشان هرگز خلافی از وی سر نمی زد در جریان انقلاب همیشه اخبار انقلاب را برای مردم بازگو می کرد و در طول جنگ همیشه آماده عزیمت به جبهه بود و مدتی به صورت افتخاری با جهاد سازندگی برای تامین چوب برای جهبه های حق علیه باطل همکاری می کرد.
روحش شاد و یادش گرامی باد