عبدالله خواجویی نژاد

بسم الله الرحمن الرحیم
وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ
مپندارید آنها که در راه خدا کشته شده اند مرده اند بلکه زنده اند و در نزد خدایشان روزی می خورند. سپاس خدایی که قدرت و نیرو عطایم فرمود تا در راهش جهاد کنم و اکنون که جانم تقدیمش گشته و شما که این صدا را می شنوید بدانید که همیشه دوست داشتم شمع وار بسوزم دوست داشتم جان بدهم آنهم در راهی که حسین(ع) شهید شد و اکنون که خدا این عنایت را به من عطا کرد بدانید که با افتخار و با آگاهی کامل در این راه مقدس گام نهادم و کوردلان منافق بدانند که ما جانبازان تا آخرین قطره خونمان در جبهه بمانیم تا ثابت کنیم که ما برحق هستیم و در جبهه مبارزه می کنیم.
ای عزیزانی که در تشییع عبدی از بندگان خدا جمع شده اید امام را تنها مگذارید که هر چه داریم از او است و اوست فرزند صالح آدم در جهان امروز . نماز را بپا دارید خصوصا با جماعت که نماز ستون دین است جبهه ها را گرم نگه دارید که این ادامه راه شهداست.
پدر و مادر گرامیم شاید در زندگی فرزندی خوب برای شما نبودم امیدوارم فرزندتان را حلال کنید و اکنون که در جمع شما نیستم هیچ ناراحت نباشید و چون کوه استوار باشید زیرا خدا با صابران است و قرآن کریم می فرماید (ان الله مع الصابرین) خدا را شکر کنید که من اکنون و البته خانواده در نزد خدا روسپید است.
پدر گرامیم خیلی دوست داشتم جلو امام بایستم و به او بگویم که راه عزیزت را با خون هم که شده ادامه بدهم و اگر روزی موفق به دیدار آن بزرگوار شدید آرزویم را برآورده کنید. در آخر از تمام کسانی چه دوستان و چه قوم خویشها از حقیر بدی بدل دارند طلب عفو می کنم امیدوارم که خدا همگی را به راه راست هدایت کند. والسلام. 65/10/17

دوم ‌مهر 1348، در روستای ملک‌آباد از توابع شهرستان سیرجان چشم به جهان گشود. پدرش احمدعلی، میوه‌فروش بود و مادرش گوهر نام داشت. دانش‌آموز سال سوم راهنمایی بود، به‌ عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست‌و‌سوم فروردین 1365، در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به‌گردن، شهيد شد. مزار وی در گلزار شهدای زادگاهش واقع است.