حسن حسین زاده جلگه

بسم الله الرحمن الرحیم
وَلَئِن قُتِلْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللَّهِ وَرَحْمَةٌ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُونَ
اگر در راه خدا کشته شده یا می میرید در آن جهان به آمرزش و رحمت خدا نائل شوید و آن بهتر از هر چیزی است که برای خود فراهم توان آورد. باری پدر و مادر مهربانم هرگز در مرگ من گریه نکنید که گریه شما باعث شاد شدن و خوشحالی دشمنان اسلام و قرآن است. ای خواهران مهربان من، شما می دانستید که تنها آرزوی من شهادت بوده است و تنها به خدای عظیم دلبسته و از تمام چیزهای دنیوی که بی ارزش هستند دل کنده و به کسی دلبستگی پیدا کرده که هر موقع بخواهد این جان ناقابل را بگیرد می گیرد و چیزی در عوض به من خواهد داد که بسیاری از انسانها آرزوی آن را دارند. پدر و مادر و دیگر اهل خانواده ام از شما می خواهم که در شهادت من گریه نکنید و صبر و مقاومت داشته باشید و نیز برایم سخنرانی نکنید. از شما همشهریان عزیز و مقاوم و شهیدپرور می خواهم که برای حفاظت از خون شهدا و پاسداری از خون آن برزگواران فرزندان سلحشور خود را روانه جبهه نبرد کنید تا قیامت با صالحان درگاه خدا و نیز شما مادران باصبر و خواهران که مقاوم و صبور هستید با فاطمه زهرا بانوی جهان اسلام همنشین خواهید شدانشاالله و شما باید مانند زینب در برابر سختیها و مشکلاتها و گرفتاریها مانند کوه استوار شوید و مرا در روستای زادگاه خود حسین آباد به خاک سپارید و شما ملت قهرمان و شهیدپرور هر وقت از کنار مزارم می گذرید فاتحه بخوانید و به یاد شهدای کربلا اشک بریزید و با فاطمه هم ناله باشید خداوند به همه شما صبر و مقاومت و اجر عنایت فرماید انشاالله. والسلام

سي ام خرداد 1343، در روستاي حسين آباد از توابع شهرستـان ‌‌رفسنجان چشم بـه جهان گشود. پدرش ‌‌فرضعلي، تعميركار موتورسیکلت بود و مادرش سكينه نام داشت. تا دوم راهنمايي درس خواند. پاسدار بود، بيست و دوم بهمن 1364، در اروندرود بر اثر اصابت تركش به شهادت رسید. مزار وي در زادگاهش واقع است.