عباس رحیمی رتکی

عباس رحیمی – وصیتنامه

بسم الله الرحمن الرحیم

بنام خداوند بخشنده مهربان

ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون

کسانی که در راه خداوند کشته می شوند ، نمرده اند بلکه آنان زنده اند ودر نزد پروردگار خود روزی می خورند.

با درود و سلام فراوان بر یگانه منجی عالم بشریت حضرت ولی عصر امام زمان (ع) و نایب برحقش امام امت و با درود و سلام فراوان به خانواده های معظم شهدا و مفقودین واسرا.

وصیت نامه ام به پدر و مادر این است که ای پدر و مادرم در کشته شدن من گریه نکنید و نیز ای پدر و مادر مرا ببخشید که شما اذیت کردم و از خداوند برای من طلب آمرزش کنید و وصیت من به برادرم این است که ای برادر عزیزم سنگر مرا خالی نگذار و نگذار اسلحه من به روی زمین بیفتد و وصیت من به خواهرانم این است که ای خواهران من برای کشته شدن من گریه و زاری نکنید و نیز مانند زینب صبر کنید چون که شما در نزد خدا اجر زیادی دارید و اگر در راه کشته شدن من گریه کنید اجر شما از بین می رود و نیز از خواهران روستا می خواهم که حجاب خود را رعایت کنید و نیز از مردم روستا نیز تقاضا و خواهش می کنم که به مسجد بروند و دعای کمیل و توسل بخوانند و نیز روضه بخوانند و اگر  می توانید به جبهه بروید (والسلام)

خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار (حتما این اشعار را تکرار کنید)

انجام : شب یکشنبه ساعت 8 شب 66/4/26 – عباس رحیمی

چهارم فروردين 1348، در روستاي رتك از توابع شهرستان كوهبنان به ‌دنيا آمد. پدرش اكبر، كشاورز بود و مادرش سكينه نام داشت. تا اول متوسطه درس خواند، به عنوان ‌بسيجي در جبهه حضور يافت. چهارم خرداد 1367، در شلمچه بر اثر اصابت تركش به سر و صورت، شهيد شد. مزار وي در زادگاهش واقع است.