مسعود افتخاری گوکی

بسم الله الرحمن الرحیم
وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَي الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّه وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِينَ
با سلام به حضور ملت عزیز و شهیدپرور ایران (گلباف) خانواده محترمم سخن خود را آغاز می کنم.
حال که دشمنان اسلام از هر سو قصد براندازی جمهوری اسلامی را دارند و حال که اجانب شرق و غرب پل واحده علیه ما شده اند چطور در خانه بنشینیم. چطور دست روی دست بگذاریم و این در حالی است که مسلمانان جهان فریاد ایتها المسلمون آنها بلند است و آیا خفت و خواری ما به آن اندازه ای رسید که اسرائیلیان از خدا بی خبر اینگونه مسلمانان فلسطینی را قتل عام کنند و در هر حال طبق گفته خود قرآن که در بالا ذکر شد وارث اصلی زمین و مستضعفین و مسلمانان صالح می باشد ولی ای امت اسلام از این نارساییها و گرانی نهراسید که این گرانی خود از الفبای هر انقلاب  و جنگ می باشد باید استقامت کنید تا اسلامتان زنده بماند چون ما هر چه عزت داریم از اسلام داریم و نماز را بپا دارید تا اندازه ای اهمیت دهید که همانند آب که در سنگ نفوذ می کند نماز در ژرفای وجودتان نفوذ کند و نماز ما را در زمره عابدان خداوند قرار دهد و مگر نه این است که ما مسلمانیم ولی افسوس که مساجد ما گرد و خاک می خورند و کمتر کسی اهمیت می دهد آیا پیامبر اینطور می خواهد آیا امام زمان از شما راضی خواهد بود و آیا نمی خواهید از زمره یاران آن حضرت باشید که سخت به اشتباهید چون امامان ما منزل دومشان مسجد بوده و ای کسانی که خود را شیعه علی(ع) می نامید آیا علی(ع) هم مثل شما دست بر دست می گذاشت؟ هرگز. امام علی(ع) نیمی از عمرش را در جنگ گذرانید اگر واقعا شیعه علی(ع) هستید همه همت کنید و کار مشرکین را یکسره نمایید چونکه هر چه بیشتر بمانند بهتر تجهیز می شوند و در پایان از خانواده محترمم می خواهم که مرا ببخشند که نتوانستم حق فرزندی و برادری را ادا نمایم چونکه خیلی گرفتار بودم و این خدا می داند و بس. برایم گریه نکنید که دشمن شاد نشوند مادر گرچه دامادی مرا ندیدید ولی امروز عروس شهادت را در آغوش من می یابی که این از هر چیز برایم بهتر است ضمنا مرا با لباس نظامی بخاک بسپارید چونکه یک نظامی بوده ام و دوست داشتم که نظامی هم بمیرم و بهتر است که همینطور در قبر باشم چونکه بهانه ای برای فرار از عذاب دردناک قبر داشته باشم و علی الظار به دنیا فهمانده شود که ما مرد جنگیم. والسلام علی من التبع الهدی

پانزدهم‌ارديبهشت 1348، در روستاي گلباف از توابع شهرستان كرمان چشم به‌جهان گشود. پدرش هاشم و مادرش كبري نام داشت. تا پايان مقطع متوسطه درس خواند وديپلم تجربي گرفت. پاسدار بود، بيست‌و‌سوم خرداد1367، در  نسك‌و‌حرمك گلباف هنگام‌درگيري با اشرار بر اثر اصابت گلوله به سينه و دست، شهيد شد. مزار وي در گلزار شهداي زادگاهش واقع است.