رحمان کرمی رباطی

این مرد زحمت‌کش و غیور کرمانی بیست‌‌و‌سوم اردیبهشت‌ماه سال 1362، در باغین كرمان هنگام مانور بر اثر اصابت گلوله به‌ شهادت رسید.

بسمه تعالی شهید رحمان کرمی در سال 1310 در خانواده ای مستضعف در شهر کرمان بدنیا آمد. وی مادر خود را در کودکی از دست داد و به علت فقر زیاد و عدم آگاهی اطرافیان از درس خواندن محروم ماند و مجبور شد که همراه با برادرانش مشغول به کار شود و از طریق کارهای بنایی و ساختمانی امرار معاش و کمک خرج خانواده خود باشد. او در سنین جوانی و بالاتر همواره به یاد مظلومین و انسانهای تهی دست بود و از هر طریق که می توانست چه مالی و چه از طریق شغل خود به آنها کمک می کرد. زیرا او کاملا طعم سخت فقر و بیچارگی و ناملایمات زندگی را چشیده و عینا لمس کرده بود. همواره در راه اسلام و به ثمر رسیدن انقلاب تلاشهای زیادی می کرد. از جمله شرکت ایشان در 24 مهر 1357 برای انجام مراسلم چهلم شهداء یکی از شهرهای ایران در مسجد جامع کرمان بود که با هجوم مزدوران شاه و به دنبال آ ن به آتش زدن مسجد مواجه شده بود و توسط عده ای از چماق داران رژیم ستمشاهی مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود . ولی خوشبختانه آسیبی به ایشان نرسیده بود و بعد در حمل مجروحین و کمک به آنها تلاش و همکاری می کرد. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در تمامی راهپیماییها و مراسم شرکت می نمود. و در مسجد محله خود در گروه مقاومت شبها برای انجام گشت شبانه شرکت می نمود و در کمک و یاری رساندن به آنان حتی از دادن ماشین خود برای انجام گشت دریغ نمی کرد. با شروع شدن جنگ تحمیلی بعد از یک سال یعنی سال 60 دو فرزند خود را به جبهه های حق علیه باطل فرستاد و خود در پشت جبهه از هر طریقی که می توانست کمک می کرد. وی در طی زلزله شدیدی که در کرمان رخ داد به درخواست روحانی محله از ایشان به خانه های مردم سر می زد و به وضع آنها از جهت ساختمانی رسیدگی و گزارش می کرد. وی همیچنین زمانی که در رابطه با توزیع آهن کار می کرد به خانه های مردم می رفت و نیازهای ساختمانی آنان را برطرف می نمود و در این رابطه به مردم نیازمند و مستضعف توجه بیشتری می کرد. وی تمام حقوق خود را که از آنجا دریافت کرده بود برای صرف در جبهه های حق علیه باطل پرداخت و خود نیز در جبهه شرکت نمود. وی همواره بر این اعتقاد بود ، حال که ندای اسلام خواهی در جامعه بلند شده و ما نیز به آن جواب مثبت داده ایم ، باید در راه اسلام و امام تا آخرین لحظه ایستادگی نماییم و از هیچ چیز دریغ نکنیم. در جریان انقلاب و جنگ بود که منافقین کوردل دست به ترورها و عملیاتها و تبلیغات ضد اسلامی می زدند. در همین رابطه وی در یک روز هنگامی که از کوچه عبور می کردند ، با چند منافق که به امام و اسلام توهین می نمودند رو به رو شد. که دو نفر از آنها زن و مسلح بودند و با دخالت منافق مرد و مسلح دیگری زنها فرار کنند و درگیری بین فرد منافق و وی درگرفت. منافق برای رها کردن اسحله خود و امکان شلیک و بعد فرار سعی زیادی میکرد ولی با مقاومت سرسختانه وی مواجه بود. تا اینکه به خواست خدا با گذر یک پاسدار از آن محله و با شنیدن سر و صدای زیاد وی به آنجا آمده و با کمک هم منافق را گرفته و او را با سلاحش تحویل عدالت داده بودند. در هفتم آذر سال 60 بود که خبر شهادت فرزند بزرگ و مجروح شدن فرزند دوم وی را به ایشان دادند. وی مثل همیشه صبر و استقامت از خود نشان داد و پس از انجام مراسم تدفین پیکر فرزندش برای ملاقات از فرزند مجروحش که در یکی از بیمارستانهای تهران بستری بود، بلافاصله به آنجا رفت و شب و روز در بیمارستان علاوه بر فرزند خود از دیگر مجروحین مثل فرزند خود مراقبت و رسیدگی می کرد و هر آنچه را که نیاز داشتند سریع و با جان و دل برای آنان فراهم می کرد.
رحمان، پنجم ‌تیر‌ماه سال 1310 در شهر كرمان متولد شد. پدرش اصغر و مادرش زهرا نام داشت. رحمان سال 1341، ازدواج ‌كرد و صاحب پـنج پسر و سه دختر شد.
به حرفه‌ی بنّایی مشغول بود که با شروع جنگ تحمیلی به عنوان بسیجی راهی جبهه شد.
این مرد زحمت‌کش و غیور کرمانی بیست‌‌و‌سوم اردیبهشت‌ماه سال 1362، در باغین كرمان هنگام مانور بر اثر اصابت گلوله به‌ شهادت رسید.

پیکر مطهرش در قطعه ۱، ردیف ۳، شماره ۱ گلزار شهدای شهر کرمان به خاک سپرده شد.
نام مستعار او رحیم بود. پسرش ‌اكبر نیز به شهادت رسید