عبدالله خواجویی کوه پنجی

بسم الله الرحمن الرحیم
وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ
با سلام و درود به رهبر کبیر انقلاب اسلامی ایران و با سلام و درود به رزمندگان کفرستیز لشکر اسلام و با سلام به شهیدان راه حق حقیقت و با سلام به خانواده های شهدا و معلولین و مجروحین.
بار شکر و سپاس خداوندی که به من شعوری عنایت کرده تا در راه یاری فرزند فاطمه گام بردارم و شکر سپاس خداوندی که شهادت را نصیب من کرد.
ای پدر و مادر و ای خواهر و ای برادر از شما می خواهم که در شهادت من گریه زاری نکنید و با روحیه ای قوی ادامه دهنده راه من باشید و ای پدر ناراحت در مرگ من نباش بلکه خوشحال باش زیرا که رفتن به راه یاری حسین ناراحتی ندارد بلکه خوشحالی دارد.
پدرجان و برادرجان و مادرجان من خدمت همگی شما سلام می رسانم و خدمت همه بچه های سلام می رسانم. پدرجان من شاید بر نگردم و شما دعایتان این باشد که بر نگردم .
من این تعداد قرض دارم: 130 الی 150 تومان به جعفر، 50 تومان به اکبر زلفی برادر اصغر زلفی، 10 تومان به عزیز قصاب، 200 تومان به زلفعلی وطن خواه که برادرش در خیابان قدس صافکاری دارد علی وطن خواه. یا شهادت یا زیارت.
از همگی شما امید عفو و بخشش دارم. امیدوارم که تمام شما برادران و خواهران گرامی که مرا می شناخته اید مرا ببخشید. اگر من به علت کمی عقل و هر کار دیگر موجب ناراحتی برای شما عزیزان شده ام امیدوارم که در درگاه ایزد متعال برایم طلب مغفرت کنید.

نوزدهم ‌‌آذر 1346، در روستاي ‌كوه‌پنج از توابع‌ شهرستان ‌سيرجان ‌ديده به ‌جهان گشود. پدرش ‌‌رحمت‌الله، دامدار و كشاورز بود و مادرش بس‌ناز نام داشت. دانش‌آموز سال ‌اول‌ متوسطه بود. به‌عنوان بسيجي‌ درجبهه حضور يافت. بيست‌و‌سوم ‌فروردين 1363، درجزيره ‌مجنون عراق بر اثر اصابت تركش به دست و پا، شهيد شد. مزار وي در گلزار شهداي زادگاهش واقع است.