جواد پوررشیدی

بسم الله الرحمن الرحیم
وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا  بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ
سلام و صلوات بر حضرت محمد بن عبدالله نبی اکرم(ص) و درود و سلام بر حضرت بقیه الله الاعظم امام زمان(عج) و سلام بر حضرت ابی عبدالله الحسین سرور آزادگان جهان  الگوی شهامت و شجاعت و ایثار و مردانگی و سلام و درود بر ابراهیم بت شکن و حسین زمان یعنی امام امت و رهبر کبیر انقلاب اسلامی و مرجع عظیم الشان جهان اسلام حضرت امام خمینی و سلام بر لشکر ثارالله و عموم سنگر نشینان جبهه توحید و فداکاران و ایثاگران جبهه نور علیه ظلمت و حسینیان زمان. ما باید در این راه و در این هدف عالی و پرعظمت یکی از احدالحسین را که عبارت از کشتن و کشته شدن در راه خدا می باشد بدست آوریم. آری من به هدف خود رسیدم و چیزی غیر از شهادت را نمی خواستم خوشحال و سرورم که به حسین(ع) تاسی جستم و جواب حسین زمان را لبیک گفتم شما هم اگر می توانید لبیک بگویید و بسوی جبهه های نور علیه ظلمت بشتابید و گرنه به مانند علی بن حسین زین العابدین(ع) عمل کنید و شما زنان زینب گونه و زهراگونه باشید و از شدائد و مصائب حوادث نهراسید و نترسید و از شهادت من دلسرد نباشید . مطمئن باشید که خون بر شمشیر پیروز است و ناراحتی و گریه نکنید زیرا گریه شما دشمن را خوشحال می کند بلکه شما باید با تحمل و استقامت خود دشمن را کور نمایید. مادر بزرگوار و همسر عزیزم زینب گونه باشید و درس شهامت و شجاعت و فداکاری و ایثارگری را از آن حضرت یاد بگیرید و به دیگران بیاموزید و همانند مادر وهب باشید که وقتی سر فرزندش را آوردند بطرف دشمن پرت کرد و گفت ناچیزی را که در راه خدا داده ایم پس نمیگیریم و خم به ابرو نیاورید و دشمن را متحیر نموده. بهرحال از همگان معذرت می خواهم همگی مرا حلال کنید و از دوستان و رفقایم حلالیت بطلبید. خواهرانم از من راضی باشید برادرانم مرا ببخشید و از من راضی باشید و از پای ننشینید و راه حق را ادامه دهید و فرزندانتان را با ادامه این راه تشویق و ترغیب نمایید. والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته

یکم فروردین 1342، در روستای نجف‌آباد از توابع شهرستان زرند به دنیا آمد. پدرش عزیزالله، کشاورز بود و مادرش تاج‌ نام داشت. سال 1361، ازدواج کرد و صاحب‌ یک پسر و دو دختر شد. پاسدار بود، چهارم خرداد 1367، با سمت فرماتنده آتشبار در شلمچه بر اثر اصابت ترکش خمپاره به شهادت رسید. پیکر وي مدت‌ها در منطقه به جا ماند و پس از تفحص سال 1377، در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.